telekomunikacja

[elektronikopo]

1. Podstawowy opis ISDN : BRI, PRA, styk S, U, zasiegi , liczba urządzeń cyfrowych
2. Jakie korzyści odnosimy z prac organizacji normalizacyjnych
3. Opisz model OSI
4. Zadania dolnych warstw modelu OSI
5. Zadania górnych warstw modelu OSI
6. Omów system PDH – także wady
7. Omów system SDH – ewolucja z SONET, przewaga nad PDH
8. Typy krotnic SDH, Jakie mogą być interfejsy krotnicy SDH
9. Po wprowadzamy system PCM
10. Podaj 3 zasady rządzące modelem OSI
7.Podaj fazy komunikacji w systemie telekomunikacyjnym
8.Co to jest TMN
9.Narysuj blokowy model QoS
10.Def. czasu niedostępnego
11.Do czego służy wykres oczkowy
12.Podaj 4 podstawowe rodzaje sygnalizacji
13.Jakie są typy sygnalizacji w relacji klient-sieć
14. Budowa telefonicznego systemu przełączającego (ogólnie)
18.Omów hierarchie sieci telekomunikacyjnej (centrale)
20.Omów rodzaje komutacji (łączy, pakietów itd.)
21.Struktura sieci telekomunikacyjnej w Polsce
22.Sygnały sygnalizacji abonenckiej w przód
23. Sygnały sygnalizacji abonenckiej wstecz
24.Klasyfikacja sygnalizacji abonenckiej
25.Podaj rodzaje abonenckiego dostępu przewodowego

Mógłby mi ktoś pomuć (?) w odpowiedzi an(?) te pytania?

[Zenerek]

Hmmm... może pochwal się, co już sam zdążyłeś znaleźć. Zapewne przez tą godzinę znalazłeś już odpowiedzi przynajmniej na część pytań. Wydaje mi się, że na połowę pytań można znaleźć sensowną odpowiedź dzięki pewnej wyszukiwarce. Nie będę ułatwiał, podpowiem tylko że ma dwa "o" w nazwie...
Poza tym polecam TĄ STRONKĘ

[Kuna]

4. Zadania dolnych warstw modelu OSI

Rozwiązania transportowe blisko warstwy fizycznej

5. Zadania górnych warstw modelu OSI

Rozwiązanie transportowe bardziej abstrakcyjne, bliżej warstwy programowej.

[Luminofor]

26. Dlaczego nie umiem myśleć i szukać samodzielnie? Może nie nadaję się na studia*...
W końcu rowy też musi ktoś kopać a łopatę umiem obsługiwać?


*Uczelnię, na której na zaliczenie przedmiotu jest coś takiego, ciężko nazwać studiami...
Ciekawy macie poziom tych opolskich szkółek "wyższych" - a dodawanie już mieliście?
No i widzę, że z ortografią też na bakier. Oj cieniutko, cieniutko...

[kayron]

Luminofor dla czego od razu studia ja większość tych zagadnień miałem w szkole policealnej.

[elektronikopo]

1. Podstawowy opis ISDN : BRI, PRA, styk S, U, zasiegi , liczba urządzeń cyfrowych

 BRA i PRA to dwa podstawowe tryby dostępu:
-BRA – dostęp podstawowy
-PRA – dostęp pierwotny, format transmisji danych w łączu abonenckim odpowiada strukturze ramki podstawowej systemu PCM 30/32. Jego główną część tworzy 30 kanałów B. Szczelina 16 jest zajmowana przez sygnalizacyjny kanał pakietowy D, którego przepustowość została powiększona do 64 kbit/s. Max. przepustowość PRA to 2048 Kbit/s. Użytkownik może wykorzystywać poszczególne kanały B całkowicie niezależnie lub też łączyć je w struktury o większej przepustowości.


 Styki S i U
Styk jest to punkt odniesienia rozdzielający dwa urządzenia fizyczne.

- Styk U jest interfejsem zapewniającym współpracę zainstalowanego w domu lub biurze modułu NT1 z linią telefoniczną operatora usług. Interfejs nazywany jest także pętlą abonencką U, ponieważ reprezentuje pętlę (obwód zamknięty) między miejscem zamieszkania użytkownika, a operatorem usług telekomunikacyjnych.

- Styk S znajduje się między sprzętem użytkownika (TE1 lub TE2 wraz z TA), a modułem NT1. Urządzenie posiadające styk S (do współpracy z siecią ISDN) wymaga tylko wolnostojącego modułu NT1. Styki S i T są interfejsami czteroprzewodowymi. Styk S pozwala na przyłączenie lokalnej centralki telefonicznej (PBX) na linii o długości do ok. 600m., a także może być zastosowany jako pasywna szyna z przyłączonymi ośmioma terminalami sprzętowymi (TE). Styk S umożliwia podłączenie do 8 urządzeń; przystosowany do komunikacji punkt-punkt, punkt-wielopunkt, magistrala szeregowa.


 BRI
Jest to ramka danych pierwotnego interfejsu (BRI) ISDN, zawiera 48 bitów: 16 bitów na każdy kanał przenoszenia i cztery bity przypisane do kanału sterowania D. Te 36 bitów stanowi informację, pozostałe 12 używane są jako "obramowanie" (informacje dodatkowe): adresacja, routing i inne niezbędne informacje nagłówkowe, które odnoszą się do modelu OSI. W interfejsie BRI, można scalić dwa kanały, aby utworzyć pojedynczy kanał transmisyjny o przepływności danych 128 kb/s, czyli dane są transmitowane w pojedynczym, elektronicznie uzyskanym kanale.

 Szybkość dla jednego kanału przy modulacji PCM to 64 kbit/s.
 Kanał D służy wyłącznie do komutacji pakietów.
Liczba urządzeń cyfrowych i zasięg ???

2. Jakie korzyści odnosimy z prac organizacji normalizacyjnych

Główną przyczyną wprowadzenia norm, była chęć ograniczenia różnorodności asortymentu, projektowanie nowych wyrobów z wykorzystaniem istniejących elementów i aby te elementy były kompatybilne w stosunku do siebie. Ponadto każdy producent mógł opracować swój własny sposób komunikowania się z urządzeniami lub stworzyć własną gamę produktów współpracujących tylko ze sobą. Normy te określają standardy komunikacji, różne marki urządzeń współpracują ze sobą i każdy producent musi się tym normom podporządkować.
Jednym słowem wszystko zostało ujednolicone aby razem współpracować.

3. Opisz model OSI
Model OSI zbiera w logicznie ułożone warstwy funkcje potrzebne do zdefiniowania, nawiązania i utrzymania komunikacji między dwoma (lub więcej) urządzeniami niezależnie od ich producenta i architektury. Procesy zachodzące podczas komunikacji dzielone są na siedem warstw funkcjonalnych, które zbudowane są w oparciu o naturalny ciąg zdarzeń zachodzących w czasie sesji komunikacyjnej. Warstwy te to:

1. Warstwa fizyczna - najniższa warstwa odpowiedzialna za transmisję strumienia bitów,
2. Warstwa łącza danych - odpowiedzialna za poprawność przesyłanych danych,
3. Warstwa sieciowa - umożliwia współpracę pomiędzy sieciami, wybiera optymalną trasę transmisji danych,
4. Warstwa transportu - pełni funkcję zbliżoną do warstwy drugiej z tą różnicą że odpowiada za końcową integralność transmisji także poza lokalna siecią,
5. Warstwa sesyjna - zarządza przebiegiem komunikacji podczas połączenia między dwoma komputerami (określa czy komunikacja może zachodzić w jednym czy dwóch kierunkach),
6. Warstwa prezentacji - odpowiedzialna za sposób kodowania danych,
7. Warstwa aplikacji - pełni rolę interfejsu pomiędzy aplikacjami użytkownika a usługami sieci.

4. Zadania dolnych warstw modelu OSI
Najniższe warstwy zajmują się odnajdywaniem odpowiedniej drogi do celu, gdzie ma być przekazana konkretna informacja. Dzielą również dane na odpowiednie dla urządzeń sieciowych pakiety określane często skrótem PDU (ang. Protocol Data Unit). Dodatkowo zapewniają weryfikację bezbłędności przesyłanych danych. Ważną cechą warstw dolnych jest całkowite ignorowanie sensu przesyłanych danych. Dla warstw dolnych nie istnieją aplikacje, tylko pakiety / ramki danych. Warstwy dolne to warstwa transportowa, sieciowa, łącza danych oraz fizyczna.

5. Zadania górnych warstw modelu OSI
Wyróżniamy trzy warstwy górne, czyli warstwę aplikacji, prezentacji i sesji. Ich zadaniem jest współpraca z oprogramowaniem realizującym zadania zlecane przez użytkownika systemu komputerowego. Tworzą one pewien interfejs, który pozwala na komunikację z warstwami niższymi. Ta sama warstwa realizuje dokładnie odwrotne zadanie w zależności od kierunku przepływu danych. Przyjmijmy, że dane przepływają w dół Modelu OSI, kiedy płyną od użytkownika do urządzeń sieciowych oraz w górę w przeciwnym wypadku. Poszczególne zadania – patrz pytanie 3.

6. Omów system PDH – także wady
PDH – hierarchiczny, plezjochroniczny system zwielokrotnienia i trans¬portu sygnałów cyfrowych oparty na modulacji kodowo - impulsowej PCM 64 - powszechnie stosowany w telekomunikacji.
W PDH tworzony jest strumień zbiorczy 2048 kb/s z sygnałów elementarnych o przepływności 64 kb/s oraz możliwe są zwielokrotnienia tych strumieni (2 Mb/s lub wyższych [tzn. także: 8, 34, 140 Mb/s]), na kolejnych poziomach multipleksacji. Każdy wyższy poziom składa się z czterech sygnałów niższego poziomu, uzupełnionych o informacje kontrolne, tworzonych za pomocą przeplotu bitowego.
Do bitów danych, które poddawane są multipleksacji dodawane są bity dopełnienia( usuwane są przy demultipleksacji), a wynika to z faktu, że poszczególne urządzenia generujące kanały 2 Mbit/s posiadają oddzielne, nie powiązane ze sobą zegary taktujące te sygnały – dodanie tych bitów zapewnia stałą przepływność sygnału.
-W strumieniu 2048kb/s są 32 szczeliny, z czego 30 jest dla użytkownika, a 2 zawierają wzór synchronizacji całej ramki oraz sygnalizację kanałową. W PDH stosuje się kodowania HDB3 oraz CMI.

Zastosowanie PDH:
- GSM o przepustowości od 2 Mbit/s do 8 Mbit/s, łącząca stacje bazowe z ich kontrolerami
- Sieci transportowe (połączone z ATM)


Niedogodności systemu PDH:
- Gdy kanał ma przepływność np. 140Mb/s to trudno jest z niego wydzielić kanał np. 2 Mb/s bo na każdym poziome multipleksacji wprowadzane jest dopełnienie, które uniemożliwia dokładne umiejscowienie ramki 2Mb/s.
- mała przepływność kanału sy¬gnalizacyjnego, wynikająca z przyjętej struktury ramki transmitującej sy¬gnały przez medium (30+2 szczeliny)
- brak skutecznego i scentralizo¬wanego zarządzania siecią
- ograniczeniem zdalnej rekonfiguracji sieci (wynika to z małej przepływności kanału)
- brak standaryzacji styku optycznego, utrudnia to po¬wszechne stosowanie torów światłowodowych pochodzących od różnych producentów

7. Omów system SDH – ewolucja z SONET, przewaga nad PDH
SDH- synchroniczny system transportowy, podstawową cechą SDH jest synchroniczność przekazu oparta na stałej ramce transmisyjnej o czasie trwania 125 µs, generowanej współbieżnie z pierwotnym zegarem odniesienia PRC. Zasadniczą cechą systemu jest możliwość bezpośredniego wydzielania lub łączenia w sygnał zbiorczy strumieni składowych na różnych poziomach zwielokrotnienia, co nie jest możliwe w systemach PDH. W hierarchii cyfrowej SDH zdefiniowano pięć poziomów zwielokrotnienia, współbieżnych ze zwielokrotnieniem sygnałów transmisji optycznej SONET. Jako podstawową przyjęto przepływność binarną 155 Mb/s (dokładnie 155 520 kb/s) dla modułu transportowego STM-1, umożliwiającą łatwą współpracę z siecią plezjochroniczną PDH o przepływności 140 Mb/s. Przepływności wyższych poziomów są wielokrotnością poziomu podstawowego, uzupełnioną o nagłówek, i wynoszą odpowiednio: STM-4 (622 Mb/s), STM-16 (2,5 Gb/s), STM-32 (5 Gb/s) i STM-64 (10 Gb/s).
Dla zapewnienia współpracy urządzeń SDH różnych producentów, opublikowano standard SONET. W standardzie SONET określono przepływności, formaty danych, parametry optyczne, protokoły sygnalizacji APS i nadzoru oraz inne parametry. W 1989r. opublikowano standardy G.707, G.708 i G.709 określone mianem SDH.
Zalecenie G.707 określa stosowane przepływności binarne na poszczególnych poziomach zwielokrotnienia synchronicznego. W zaleceniu G.708 określono strukturę modułu STM-1 oraz strukturę i funkcję nagłówka sekcji SOH. Zalecenie G.709 definiuje między innymi zasady zwielokrotnienia sygnałów składowych
Zalety, a tym samym przewaga nad PDH:
- sterowanie programowe w sieci - możliwe dzięki utworzeniu kanałów zarządzania wewnątrz modułu STM-N (wykonuje szereg nowych zadań)
- standaryzacja - oznacza, że urządzenia transmisyjne różnych producentów będą mogły współpracować ze sobą. Operatorzy mogą więc wybierać urządzenia od różnych producentów.
- duża przepływność kanałów
8. Krotnice SDH, Jakie mogą być interfejsy krotnicy SDH
• końcowe TMX umożliwiające zwielokrotnienie sygnałów plezjochronicznych w sygnał zbiorczy STM-n (Synchronous Transfer Mode-n);
• liniowe LMX łączące sygnały SDH niższego rzędu w wyższe (4xSTM-1 w jeden strumień STM-4, 4xSTM-4 w jeden STM-16, 16xSTM-1 do STM-16);
• transferowe ADM zapewniające wydzielanie (i łączenie) dowolnego kanału wchodzącego w skład sygnału zbiorczego STM-n, bez konieczności jego całkowitej demultipleksacji (za pomocą kontenerów VC-4);
• regeneratory REG nie zmieniające funkcji i krotności w węzłach, a służące wyłącznie regeneracji sygnałów cyfrowych;
• synchroniczne przełącznice cyfrowe DXC, SXC spełniające właściwą komutację dróg cyfrowych w sieciach synchronicznych.
9. PCM - układ kodera PCM składa się z filtru ograniczającego pasmo sygnału do 4 kHz, układu próbkującego działającego z częstotliwością 8 kHz o charakterystyce znormalizowanej przez CCITT, układu nieliniowego o logarytmicznej charakterystyce kompresora dynamiki oraz przetwornika AC. Sygnały małe są bardziej wzmacniane niż sygnały duże, stały stosunek mocy sygnału do mocy szumu kwantyzacji, częstotliwości próbkowania równej 8 kHz na wyjściu otrzymujemy strumień binarny o szybkości transmisji 64 kbit/s. Po stronie odbiorczej cały proces ulega odwróceniu, z tym, że po przetworniku C/A dla zapewnienia właściwej dynamiki sygnału znajduje się układ ekspandera.

10. Zasady w modelu OSI
• Kapsułkowanie- Przed wysłaniem dane wraz z przekazywaniem do niższych warstw sieci zmieniają swój format. W warstwie transportu dane obejmują właściwe dane oraz nagłówek segmentu, natomiast w warstwie sieciowej dane oprócz właściwych danych i nagłówka segmentu dodatkowo wzbogacone są o nagłówek sieciowy, który zawiera adresy logiczne: źródłowy i docelowy. Adresy te pozwalają wyznaczyć drogę tych pakietów między dwoma stacjami, które pracują w odległych sieciach
• Model OSI definiuje jakie zadania oraz rodzaje danych mogą być przesyłane między warstwami w całkowitym oderwaniu od ich fizycznej i algorytmicznej realizacji, czyli zakłada istnienie warstw abstrakcji w medium transmisyjnym, sprzęcie oraz oprogramowaniu i wokół tych warstw orientuje specyficzne dla nich protokoły, realizowane przez te protokoły usługi świadczone wyższym warstwom oraz posiadane interfejsy, umożliwiające dostęp do warstwy przez procesy z innych warstw.
• Protokoły
8. TMN - Telecommunication Management Network architektura funkcjonalna do zarządzania siecią telekomunikacyjną. Obejmuje funkcje związane ze sterowaniem, monitorowaniem i rejestrowaniem zasobów sieci w celu zapewnienia jej efektywnego wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem. Funkcje zarządzania TMN obejmują wiele obszarów działań: administrowanie, utrzymanie oraz zabezpieczanie.
9.Jakość usług QoS:
• Pomoc serwisowa
• Obsługa serwisowa
• Dostępność serwisu
• Okres serwisu
• Jakość serwisu

10. Okres czasu niedostępnego- zaczyna się kiedy BER(Bit Error Ratio) w każdej sekundzie jest gorszy niż 1*10-3 na okres dziesięciu kolejnych sekund. Ten czas dziesięciu sekund jest uważany za czas niedostępny. Okres czasu niedostępnego jest anulowany kiedy BER w każdej sekundzie jest lepszy niż 1*10-3 na okres 10kolejnych sekund. Ten czas 10 sekund jest uważany za czas dostępny.






11. Wykresy oczkowe

Zastosowanie: Próg decyzyjny sygnały binarnego. Jest on ustawiony w połowie między dodatnim a ujemnym szczytem napięcia odbieranego, napięcie które w momencie decyzji jest większe od napięcia progowego jest zakwalifikowane jako binarne 1.Rozwarcie oczka pionowe (a) i poziome (b) określa odpowiednio odporność na szumy i błędy synchronizacji; im większe rozwarcie – tym większa odporność.

12.Sygnalizacja -Podstawową funkcją sygnalizacji jest przesyłanie dodatkowej informacji przez sieci telekomunikacyjne, służącej zestawianiu, nadzorowi i rozłączaniu połączeń (zgłoszeń), a także dostarczanie narzędzi do ciągłego zarządzania siecią telekomunikacyjną. podział sygnalizacji ujmuje sygnalizację zdecentralizowaną(mały repertuar dostępnych sygnałów, mała szybkość transmisji, konieczność przesyłania sygnalizacji tą samą trasą co zestawiane łącze; całkowity brak sygnalizacji po udostępnieniu łącza zainteresowanym abonentom. i scentralizowaną. Tryby sygnalizacji: skojarzona(sygnały sygnalizacji przebiegają tą samą trasą co informacja użytkownika), nieskojarzona(sygnały przebiegają przez inne węzły co informacja użytkowa), quasi-skojażona(tak jak nieskojarzona, ale trasa jest jedna ustalona).

13. Sygnalizacja Klient-Sieć: Pętla zwrotna, podwójny ton wielu częstotliwości Dual Tone Multi Frequency(DTMF) (sygnalizacja tonowa stosowana w stacjonarnych aparatach telefonicznych z klawiaturą przyciskową, każdemu numerycznemu przyciskowi odpowiadają dwie częstotliwości akustyczne, po jednej z grupy dolnej (697 Hz, 770 Hz, 852 Hz, 941 Hz) i górnej (1209 Hz, 1336 Hz, 1477 Hz i 1633 Hz)., Kanał typu D (ISDN).
14. Telefoniczny system przełączania opiera się na dwóch głównych częściach:
• Sterowaniu
• Sieci Przełączników
Różne systemy przełączania były projektowane przez lata, takie jak : ręczna, tablica krosowa, elektroniczny system przełączania.
Telefoniczny system przełączający składa się z dwóch podstawowych elementów
• Kontrolera
• Sieci Przełączającej

Abonament -> końcowy obwód abonenta -> przełącznik -> połączenie wychodzące lub przychodzące

18. Centrale.
Ze względu na formę prezentacji przekazów głosowych rozróżnia się centrale:
- analogowe, z bezpośrednią komutacją sygnałów analogowych (pasmo 4kHz)
- cyfrowe, z przetwarzaniem głosu na postać cyfrową PCM64 (6kb/s)
- zintegrowane, w których oprócz cyfrowego przekazu głosu możliwa jest integracja wielu usług teledacyjnych (telefaks, poczta elektroniczna, poczta głosowa)

Ze względu na realizowane funkcje istnieją bardziej szczegółowa specjalizacja uwzględniająca podział central na:
- abonenckie
- miejskie
- satelickie
- wyniesione (oddalone)
- tandemowe
- tranzytowe
- międzymiastowe
międzynarodowe


20.Komutacja pakietów (X-25, TCP/IP)- w telekomunikacji sposób transmisji danych polegający na dzieleniu strumienia danych na kawałki (pakiety), a następnie wysyłaniu ich za pomocą łączy komunikacyjnych pomiędzy węzłami sieci. Każdy pakiet podlega osobnemu trasowaniu - może podążać do celu ścieżką niezależną od wcześniejszych pakietów.
Efektem tego jest kilka cech komutacji pakietów:
• odporność na uszkodzenia sieci (uszkodzone urządzenia są po prostu omijane)
• możliwość docierania pakietów w przypadkowej kolejności (ze względu na różne ścieżki transmisji)
• opóźnienia związane z buforowaniem pakietów w routerach
• duża przepustowość efektywna sieci

Komutacja łączy (Komutacja kanałów, Komutacja obwodów)(PSTN , GSM) w telekomunikacji to czynność polegająca na tworzeniu drogi połączeniowe dla dwóch danych urządzeń końcowych. Po zakończeniu połączenia kanał zwalnia się i może być wykorzystany dla całkiem innych urządzeń.Operacja taka jest wykonywana np. bezpośrednio po wyborze numeru telefonu w telefonii stacjonarnej.
Techniki komutacji ramek i komórek można potraktować jako odmiany komutacji pakietów, przystosowane do sieci o strukturze zbudowanej na łączach o dobrej jakości, zwykle światłowodowych. Powstały one w wyniku dostosowania komutacji pakietów do nowych technik teletransmisyjnych, jakie pojawiły się po zdefiniowaniu techniki komutacji pakietów.

Komutacji ramek Dane przesyłane przy użyciu tej techniki dzielone na przedziały zwane ramkami i przesyłane przez sieci jak w komutacji pakietów, to znaczy, przez łącza wirtualne typu PVC i SVC. Podstawową cechą odróżniającą tę technikę od techniki komutacji pakietów jest redukcja mechanizmów pozwalających na korekcję błędów i kontrolę przepływu
Komutacja komórek należy do szybkich technik transmisji. Przesyłane tą techniką dane, dzielone są na stałej długości porcje, zwane właśnie komórkami, które po opatrzeniu niewielkim nagłówkiem są przesyłane w sieci. Technika ta przeznaczona jest dla łączy o bardzo dobrej jakości, przede wszystkim światłowodowych. Sieć transmisji danych nie odpowiada za sprawdzanie poprawności przesyłanych w niej pakietów
21. Struktura sieci w Polsce:
• Centrale międzynarodowe ISC:
3 centrale w Katowicach, Poznaniu, Warszawie;
• 12 central CT (tranzytowych, pełniących funkcje CK):
Szczecin, Gdańsk, Bydgoszcz, Olsztyn, Warszawa, Lublin, Łódź, Poznań, Wrocław, Katowice, Kraków, Rzeszów;
• 37 central końcowych CK (CST) - większe miasta;
• 50 central CST
• 500 central okręgowych CO i miejskich głównych CMG
2450 punktów komutacyjnych końcowych: koncentratory, moduły wyniesione, małe centrale
24. Sygnalizacja abonencka: Zapewnia komunikację między abonentem lub terminalem
abonenckim z systemem telekomunikacyjnym, czyli występuje na liniach między abonentem a centralą.

Liniowa
- zapotrzebowanie na obsługę, podniesienie mikrotelefonu (zwarcie pętli);
- przyjęcie rozmowy – podniesienie mikrotelefonu w odpowiedzi na sygnał
dzwonienia;
- zakończenie rozmowy – rozwarcie pętli abonenckiej poprzez odłożenie
mikrotelefonu.

Sygnalizacja rejestrowa: Przekazuje następujące sygnały od abonenta do centrali:
- numer katalogowy abonenta żądanego;
- prefiks i numer usługi (parametry usługi).

Rejstrowa dzieli się na:
Sygnalizacja impulsowa: sposob przekazywania sygnalizacji abonenckiej polega na
przekazywaniu kolejnych cyfr przez generację kolejnych przerw z częstotliwością 10 Hz,
dostępne są rożne wspołczynniki wypełnienia 1,3¸2, określamy czasem jako stosunek
czasu przerwy do czasu zwarcia.
Sygnalizacja wieloczęstotliwościowa: realizowana jest poprzez określenie dla każdej
cyfry odpowiednich częstotliwości wchodzących w skład dwoch grup, z ktorych każda
składa się z 4 częstotliwości, czyli jest to kod „2/1z4”.
Wybranie danego numeru generuje sygnały o dwoch częstotliwościach. Sygnały te nie
mogą być między sobą harmonicznymi i nie mogą być o częstotliwości sygnałow mowy.
25.Podaj rodzaje abonenckiego dostępu przewodowego

 dostęp wąskopasmowy
-przez analogową linię telefoniczną
- poprzez ISDN
 dostęp szerokopasmowy
-HDSL (cyfrowa linia abonencka o dużej przepływności)
-ADSL (asymetryczna cyfrowa abonencka)
-VDSL (cyfrowa linia o bardzo dużej przepływnośći)
-Metro
-HFC
23. Sygnały sygnalizacji abonenckiej wstecz
22.Sygnały sygnalizacji abonenckiej w przód



Dobrze?? Prosze dodanie tego co brakuje

[Gutek]

A ty luminofor gdzie studiujesz ?