Witam!
Chciałbym się upewnić, czy dobrze rozumiem zasadę dzialanie ogniwa. Otóż: W baterii mamy "+" i "-". Ujemna elektroda posiada na skutek reakcji chemicznych, zachodzących w jej wnętrzu nadmiar elektronów (ściślej - niedobór jonów dodatnich). Z kolei "+" jest obojetny (tj. elektrony swobodne są "zużywane" na "odpór" dodatnich jonów elektrolitu i nie są już swobodne, dlatego elektroda + chętnie "przyjmuje" elektrony z zewnętrznego obwodu, choć na zewnątrz jest obojętna). No i jesli taki bardzo ogolny zarys jest sluszny, to dlaczego np. w baterii płaskiej, dotykając jezykiem "+", cos odczuwam, a przy minusie nic. A moze (raczej na pewno) cos w mym rozumowaniu jest nie tak. Prosze o wyrozumialos i ewentualne wyjasnienie, bo to az wstyd. Będę wdzięczny za każdą odpowiedź.
Pozdrawiam,
Bartek
dzialanie baterii/ogniwa
Pamiętasz Wojtku moją małą uwagę o internetowym forum informacji?
Coś mi się wydaje, że będę musiał wzorem radzieckiego pisarza Michaiła Ilina (wł. Ilii Marszaka) napisać niedługo drugą ksiażeczkę pod tytułem "sto tysiecy dlaczego"
. Ów autor zrobił rzecz bardzo dobrą. Otóż jako popularyzator nauki i techniki wyjaśniał różne podstawowe sprawy.
Nie uniknął wprawdzie wtrętów o wyższości ZSRR nad zgniłym zachodem.
Ale któż tego uniknął pisząc za czasów samego Józefa Wisarionowicza
Jak wiadomo, siła elektromotoryczna ogniwa SEM (a więc różnica potencjałów jego biegunów w przypadku gdy nie jest ono obciążone) zależy od rodzaju metali. Na przykład ogniwo powstałe przez zanurzenie do roztworu kwasu siarkowego (VI) płytki miedzianej i cynkowej będzie miało SEM około 1V. Przy tym plus ogniwa będzie na elektrodzie miedzianej, zaś minus na cynkowej.
Jednak ogniwo zbudowane z elektrody miedzianej i srebrnej będzie miało biegun ujemny na płytce miedzianej.
Płytka cynkowa zanurzona do roztworu kwasu zaczyna się w nim roztwarzać. W związku z tym ładuje się ujemnie:
Zn-->Zn2+ + 2e
W efekcie tworzy się tzw. półogniwo -płytka cynkowa zanurzona w roztworze jonów cynku Zn|Zn2+.Podobne półogniwo tworzy płytka miedziana Cu|Cu2+, choć jej roztwarzanie w kwasie zachodzi znacznie trudniej.
Wymyślono coś takiego, co nazywa się elektrodą standardową. Jest to płytka platynowa,omywana wodorem Pt/H2 w określonych warunkach.
Przyjęto, że potencjał takiej elektrody wynosi 0 V.
Składając następnie ogniwo z elektrody standardowej i płytki cynkowej zanurzonej w roztworze soli cynku stwierdzono, że cynk stanowi biegun ujemny, elektroda standardowa dodatni. A SEM ogniwa 0,76V. Uznano więc, że półogniwo Zn|Zn2+ ma potencjał -0,76V.
Składając ogniwo z elektrody standardowej i płytki miedzianej zanurzonej w roztworze soli miedzi stwierdzono, że biegun ujemny jest na elektrodzie standardowej a SEM takiego ogniwa to 0,34V. W związku z tym uznano, że potencjał półogniwa Cu|Cu2+ to +0,34V.
Teraz łatwo jest znaleźć różnicę potencjałów ogniwa cynkowo-miedziowego (SEM ogniwa) jako +0,34-(-0,76V)=1V.
Płytka cynkowa stanowi w tym ogniwie biegun ujemny, co łatwo wywnioskować z potencjałów półogniw. A co do języka- lepiej nim sprawdzaj smak potraw a nie pradu elektrycznego
Coś mi się wydaje, że będę musiał wzorem radzieckiego pisarza Michaiła Ilina (wł. Ilii Marszaka) napisać niedługo drugą ksiażeczkę pod tytułem "sto tysiecy dlaczego"
. Ów autor zrobił rzecz bardzo dobrą. Otóż jako popularyzator nauki i techniki wyjaśniał różne podstawowe sprawy.Nie uniknął wprawdzie wtrętów o wyższości ZSRR nad zgniłym zachodem.
Ale któż tego uniknął pisząc za czasów samego Józefa Wisarionowicza
Jak wiadomo, siła elektromotoryczna ogniwa SEM (a więc różnica potencjałów jego biegunów w przypadku gdy nie jest ono obciążone) zależy od rodzaju metali. Na przykład ogniwo powstałe przez zanurzenie do roztworu kwasu siarkowego (VI) płytki miedzianej i cynkowej będzie miało SEM około 1V. Przy tym plus ogniwa będzie na elektrodzie miedzianej, zaś minus na cynkowej.
Jednak ogniwo zbudowane z elektrody miedzianej i srebrnej będzie miało biegun ujemny na płytce miedzianej.
Płytka cynkowa zanurzona do roztworu kwasu zaczyna się w nim roztwarzać. W związku z tym ładuje się ujemnie:
Zn-->Zn2+ + 2e
W efekcie tworzy się tzw. półogniwo -płytka cynkowa zanurzona w roztworze jonów cynku Zn|Zn2+.Podobne półogniwo tworzy płytka miedziana Cu|Cu2+, choć jej roztwarzanie w kwasie zachodzi znacznie trudniej.
Wymyślono coś takiego, co nazywa się elektrodą standardową. Jest to płytka platynowa,omywana wodorem Pt/H2 w określonych warunkach.
Przyjęto, że potencjał takiej elektrody wynosi 0 V.
Składając następnie ogniwo z elektrody standardowej i płytki cynkowej zanurzonej w roztworze soli cynku stwierdzono, że cynk stanowi biegun ujemny, elektroda standardowa dodatni. A SEM ogniwa 0,76V. Uznano więc, że półogniwo Zn|Zn2+ ma potencjał -0,76V.
Składając ogniwo z elektrody standardowej i płytki miedzianej zanurzonej w roztworze soli miedzi stwierdzono, że biegun ujemny jest na elektrodzie standardowej a SEM takiego ogniwa to 0,34V. W związku z tym uznano, że potencjał półogniwa Cu|Cu2+ to +0,34V.
Teraz łatwo jest znaleźć różnicę potencjałów ogniwa cynkowo-miedziowego (SEM ogniwa) jako +0,34-(-0,76V)=1V.
Płytka cynkowa stanowi w tym ogniwie biegun ujemny, co łatwo wywnioskować z potencjałów półogniw. A co do języka- lepiej nim sprawdzaj smak potraw a nie pradu elektrycznego